Bijatyka, która chodzi w przeglądarce
Odzyskaj ulicę. Uratuj Panienkę. Bądź jak Łysy.
← ↑ ↓ → / WSAD — ruch, także w głąb ulicy • J lub X — cios (trzy pod rząd = mocny finiszer) • K lub C — kopnięcie • SPACJA — skok, a w locie cios = atak z powietrza • E — chwyt: ogłuszony wróg, rekwizyt, a przy pełnej furii nawet samochód • Q lub Z — blok • L — furia, gdy pasek się napełni • SHIFT — unik • ESC — pauza • na telefonie sterujesz padem na ekranie, obsługiwany jest też pad USB
Gra, której nikt nam nie zlecił
Zrobiliśmy ją dla siebie. Dlatego możemy pokazać każdy plik, każdą pomyłkę i każdą decyzję — nie ma klienta, przed którym trzeba coś ładnie owinąć.
Sześć postaci z pełnym zestawem animacji. Sam Prezes to dziesięć sekwencji po sześć klatek — od bezczynności, przez cios i blok, po upadek.
Trzy lokacje po cztery warstwy. Niebo, plan daleki, elewacja i bruk przesuwają się z różną prędkością, bo inaczej ulica jest płaska.
Sześćdziesiąt cztery klatki efektów. Lekkie i ciężkie trafienie, iskry, pierścień parry, odłamki gardy i moment jej przełamania.
Pogoda w sześciu stanach i okna, które zapalają się niezależnie od reszty ulicy — cztery stany na okno, łącznie z włączonym telewizorem.
Zostaw namiar. Resztę załatwię ja.
Odpowiadam osobiście, zwykle tego samego dnia. Żadnych newsletterów.
Cztery klatki, potem trzydzieści — i ani jeden piksel różnicy
Pierwsza dostawa to cztery stany malucha: auto, dwie fazy alarmu, wypalony wrak. Po przeglądzie doszło trzydzieści. Cztery zaakceptowane klatki wróciły piksel w piksel — ta sama alfa, ten sam kolor, sprawdzone porównaniem tablic RGBA i sumami SHA-256 zapisanymi w pliku. Akceptacja ma znaczyć akceptację, nie „mniej więcej tak samo”.
Tak wygląda jedna sekwencja
Każdy ruch to osobny arkusz: stała komórka, jeden rząd, punkt zakotwiczenia policzony dla całego cyklu — nie dla pojedynczej klatki.
Prezes — kopnięcie
Przygotowanie, uniesienie, wyprost, powrót do gardy. Sześć klatek wystarcza, jeśli trzecia jest naprawdę skrajna.
Ciężkie trafienie
Efekt rysowany osobno od postaci, żeby ten sam błysk dało się podpiąć pod każdy cios i każdą ofiarę.
Łysy — parry
Odbicie ciosu trwa cztery klatki, bo piąta już wybaczała za dużo. Okno parry to decyzja projektowa, nie efekt.
Najpierw scena, potem klatki
Postać nie zaczyna się w arkuszu animacji. Zaczyna się na filmie.
Najpierw powstaje pięciosekundowa scena z pełnym tłem, deszczem i światłem z witryny — po to, żeby zobaczyć, jak ta postać się rusza, zanim ktokolwiek narysuje pojedynczą klatkę. Dopiero z niej schodzą arkusze: garda, parry, przełamanie bloku. Film odpowiada na pytanie „jak”, arkusz na pytanie „co narysować w której milisekundzie”. Tę samą scenę wygenerowaliśmy w kilku silnikach i wybraliśmy tę, w której ruch pozostawał czytelny przy 24 klatkach na sekundę.
Cztery rzeczy, które poszły nie tak
Każdą z nich zgłosił Szef jednym zdaniem, patrząc na ekran. Żadnej nie dało się znaleźć przez oglądanie plików — wszystkie wyszły dopiero, kiedy zaczęliśmy liczyć piksele.
Ucięta słuchawka
Budka gubiła fragment co ósmą klatkę. Zrzut na chybił trafił zwykle wyglądał dobrze — stąd „nadal ucina” po trzech poprawkach.
Latająca łapka
Przy każdym trafieniu pojawiała się obca dłoń. Efekty były czyste, atlas wroga też. Ktoś wrysował ją w klatkę postaci.
Prześwit na dresie
Przez białe pasy widać było graffiti ze ściany. Nie wina grafiki — silnik nakładał maskę alfy dwa razy.
Śmietnik rósł po rozwaleniu
Wrak kontenera wychodził o 21% większy od całego. Stany rekwizytu dzieliły jedną skalę, choć mają różne obrysy.
Chcesz coś, w co da się kliknąć?
Gra, kalkulator, konfigurator, quiz — cokolwiek, co zatrzymuje człowieka na stronie dłużej niż tekst. Napisz, co chcesz osiągnąć, a powiemy, czy to ma sens i ile zajmie.